Ağlıyormusun ?

Yoksa,perçeminden damlayan yağmur damlaları mı ?

Şu göz çukurlarına dolan,

Belki de,yaşayamadıkların benimle kimbilir.

Ah ! gönül söze hep dargın.

Derdini anlatamadı diye.

Bileydi vekil etmezdi dili.

Akıtmazdı gözyaşı seline sözü boş yere.

O sürmeli bakışlarının çarmıhına çakılı,

Kanayan şu bağrımda yalan yaftası.

Artık çok mu geç ne ?

Sur'a üfledi İsrafil,koptu gönül kıyâmetim ya Rabb.

Yüzünün içi boş,metruk ev gibi bir yasak.

Belli ki içeride başka bir konuk.

Ellerim ele geçmemiş mektuplar gibi öylece mahzûn .

Okuyor tarihini,yazıyor şiirini,söylüyor şarkısını.

Hasretin sarp yamaçlarına bakıp,bakıp.

Zamana asık suskun yüzün.

Selvileri mezar esintilerini savuruyor.

Rüzgarın uykusu çöküyor ağır,yorgun şafakla.

Gözbebeklerinden donuk mavi,sisli kasveti damlıyor ihanetin.

Artık kaybettimmi seni ne ?

Kabahat değildi yaşadıklarım.

Kahpe felek umutlarımı yüzdürüryor,

Hayal denizinin ufkunda,şu yaşlı bedenimi.

Yelkeni yamalı kırık,dökük yogun teknesinde,

Sessiz,uğurluyor son yolculuğuna şimdi.

Sensiz !...

                                        23-10-2008.

                                   Vedat Korun.